“ΟΧΙ”
Και αν…. αν αλλάζαμε τα όχι μας; Μόνο για λίγο.. Να ‘σπάγαν, να λυγίζαν στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης ευτυχίας. Ούτως ή άλλως στιγμές είναι μόνο και πάντα μοναχικές. Σ’ έναν κόσμο που κόλασή μας είναι οι άλλοι ο παράδεισος είναι μια μικρή σιωπή με ένα τσιγάρο στο χέρι και μια θλίψη στο βλέμμα.
Χρόνια τώρα νομίζω ότι αυτή η «γιορτή» με σαρκάζει, μου κλείνει πονηρά το μάτι και τρέχει στη λιακάδα γελώντας ενώ εγώ μουλιάζω στη βροχή με τα πόδια κολλημένα στις λάσπες. 28 Οκτωβρίου. Η θεσμοθετημένη γιορτή της χυλόπιτας. Αρχικά. Μοιραστήκαμε τρομερές επετείους, δεν τολμώ να παραπονεθώ. Και άρχισα να μεγαλώνω και τα όχι άρχισαν να γίνονται δικά μου. Θα ‘πρεπε να νοιώθω καλύτερα. Ίσως και να νοιώθω τούτο το ξημέρωμα με τη μπύρα στο χέρι…
Δεν ξέρω… Αλλά είναι στιγμές που θα ‘θελα να λυγίζαν τα όχι… να υποκλιθούν στον έρωτα… πριν επιστρέψουν στην μοναξιά τους.
