It’s a little bit funny…
Ακόμα 1 blog για να παλέψω τη σιωπή μου. Μέρες και νύχτες περπατώ εκεί έξω αλλά και στις εδώ γειτονιές φλυαρώντας όσο δεν με γνωρίζουν. Όσο ο χρόνος περνά και με μαθαίνουν, τρομάζω, το βάζω στα πόδια. Με πνίγει η προσμονή τους. Φτιάχνουν μια εικόνα, όμορφη ή άσχημη δεν έχει σημασία, και με τραβάνε, με τεντώνουν, με στραβοκοιτάνε προσπαθώντας να με ταιριάξουν. Είναι σαν να στέκομαι στην άκρη του γκρεμού. Γυρίζω για μια στιγμή. Τους κοιτώ. Και μετά πέφτω… βουλιάζω… σε μια σκοτεινή σιωπή και χάνομαι, το ίδιο απλά και αδιάφορα όπως εμφανίστηκα, χωρίς να μπορεί κανείς να θυμηθεί το πότε χάθηκα, όπως δεν μπορεί να θυμηθεί το πότε εμφανίστηκα.
Δεν τους μπορώ τους ανθρώπους. Η αγοραφοβία μου μεγαλώνει καθώς στριμώχνομαι ανάμεσά τους σε ασανσέρ, σε πεζοδρόμια, σε φανάρια και διαβάσεις. Αποφεύγω πια να κοιτάζω τους άλλους στα μάτια, ψάχνω δικαιολογίες για να αναβάλω τα πάντα, κλείνω τα τηλέφωνα και βλέπω τους φίλους να απομακρύνονται, να χάνονται. Με κουράζει το να φοβάμαι τι θα τους πω, αν έχουν διάθεση και τι να ακούσουν, τα πρέπει και τα μη. Να μου υπαγορεύουν σκέψεις και πράξεις για το καλό μου. Έτσι, τους αφήνω ένα άδειο πουκάμισο και φεύγω ξανά.
Είναι παράξενο αλλά εγώ που δεν αντέχω τους ανθρώπους σε 2 μέρη μόνο νοιώθω καλά…. Ανάμεσα σε βιβλιοθήκες γεμάτες βιβλία και ανάμεσα σε blogs με τις σκέψεις των ανθρώπων. Δεν με νοιάζει να σχολιάζω, δεν με νοιάζει να κάνω φίλους ούτε οι επισκεψιμότητες αλλά νοιώθω καλά… όταν πέφτω σε ένα καλό κείμενο… σε κάποια σκέψη που ήταν τίμια με τον εαυτό της για μια χρονική στιγμή που πάγωσε και τώρα ταξιδεύει στο χρόνο. Έτσι μας σκέφτομαι και τους ανθρώπους, σαν στιγμές… που ταξιδεύουν στον χρόνο. Γυμνές. Μόνες.
Και μου λείπουν τόσα πράγματα… Προφανώς όχι χρήματα για να έχω την πολυτέλεια να φλυαρώ εδώ… Ούτε αγάπη… Θα το πίστευες αν σου ‘λεγα πως μου λείπει η τέχνη, ο πολιτισμό, η καλλιέργεια των ανθρώπων; Σαν να μην νοιάζεται κανένας, σαν να χορτάσαμε χοληστερίνη και όμοια με βόες χωνεύουμε νωχελικά την ύπαρξή μας. Μέρες τώρα γυρίζω νευρικά και προσπαθώ να ανακαλύψω κάποιον της γενιάς μου που να πρόσφερε κάτι, να άλλαξε κάτι στην τέχνη, να έσωσε μια ψυχή… έστω τη δική του μέσω αυτής. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν. Στοίβες πρόχειρες βιβλίων.
Τα βιβλία είναι ένα προσωπικό φετίχ χρόνων. Μεγαλώνουμε μαζί και όχι μόνο σε διαστάσεις και αντίτοιμο. Παρ’ όλα αυτά τα τελευταία χρόνια αγοράζω βιβλία, που δεν διαβάζω ποτέ. Απλά τα αφήνω στην άκρη με μια παράταιρη πνευματική ανορεξία. Δεν μου λένε τίποτα… Ούτε καν σαν ιστορίες μυθοπλασίας. Και τα βιβλία στοιβάζονται και οι βιβλιοθήκες επεκτείνονται στα δωμάτια, από τα δωμάτια στους ξενώνες, στους διαδρόμους μέσα και έξω από τα διαμερίσματα. Όμοια με περικοκλάδες αγκαλιάζουν ασφυκτικά τα διαμερίσματα που με φιλοξενούν. Νομίζω πως προσπαθούν να μ’ αρπάξουν, για αυτό τα ταΐζω με νέα βιβλία, καταχωνιάζοντας τις λέξεις μου στα σκοτεινά.
Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι καλλιτέχνες του δρόμου… χορευτές flamenco στους δρόμους της Ισπανίες, ζωγράφους να σκιτσάρουν στους διαδρόμους του Λούβρου, μουσικούς στις υπόγειες διαδρομές του μετρό στο Παρίσι. Μια ανάσα καυτή στο σβέρκο μου. Πού πήγαν οι δικοί μου καλλιτέχνες; Πού; Σε μια γειτονιά όπου η κορύφωση της καλλιτεχνικής δραστηριότητας είναι το δελτίο τύπου τα ρητορικά ερωτήματα του τύπου αυτού… μοιάζουν μάλλον με τραγικές ειρωνείες.
Κάποτε νόμιζα ότι θα μπορούσα να γράψω εγώ κάτι που να ‘χει σημασία. Τα χρόνια πέρασαν δίχως ποτέ να προσπαθήσω να γράψω κάτι. Ευκολίες και τσιτάτα παραταγμένα γεμάτα ηδυπάθεια έβαλαν την ταφόπλακα σε κάτι που θα μπορούσα με θράσος να αποκαλέσω «ταλέντο». Μα δεν μου λείπει το δικό μου «ταλέντο». Μου λείπει η αλήθεια, η ψυχή, το αληθινό ταλέντο των άλλων. Μα δεν το βρίσκω. Ζητάω πολλά… Κυνηγάω ασυναίσθητα τους ταλαντούχους ανθρώπους και γίνομαι ό,τι σιχαίνομαι… «Κάνε τούτο… Το άλλο» Μέχρι που έρχεται κουρασμένη η φωνή μου στ’ αυτιά μου… και τότε το βάζω στα πόδια…. Είμαι και εγώ σαν αυτούς…. Ένα άδειο πουκάμισο….
Η τέχνη θα σώσει τους ανθρώπους… Σαν πολυκαιρισμένο χαρτί πεταμένο στο δρόμο.
Είναι κάτι νύχτες σαν και αυτή που νοιώθω σαν πολυκαιρισμένο χαρτί πεταμένο στο δρόμο… ανάμεσα στα σκυλιά που κλαίνε στη νύχτα και με κοιτούν…. Και τότε συνειδητοποιώ ότι εγώ με πέταξα εκεί….
