ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ Σίριαλ WEB 2.0 «εποχής»

Η πρώτη ελληνική προσπάθεια για δημιουργία διαδραστικής σειράς βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες.
Ο τίτλος της είναι «Επτά κλειδιά» και ήδη διαθέτει το δικό της μπλογκ (www.eptakleidia.wordpress.com) αλλά και προφίλ στο Facebook.

Η ιδέα και το βασικό σενάριο ανήκουν στην Πέρσα Τσονάτου, η οποία έχει συνυπογράψει σενάρια σε σίριαλ όπως τα: «Βέρα στο δεξί», «Κάτω από την Ακρόπολη», «Με θέα στο πέλαγος», «Κάρμα» κ.ά. Τώρα επιχειρεί να διεισδύσει διαφορετικά στον κυβερνοχώρο και να δοκιμάσει τις δυνάμεις της με μυθοπλασία, η οποία όμως θα διαθέτει και στοιχεία ριάλιτι. Το βασικό στοιχείο, όμως, είναι ότι η σεναριογράφος εστιάζει ιδιαίτερα στη λεγόμενη ανάδραση. Δεν θα είναι μια μεταφυσική σειρά μυστηρίου, η οποία απλώς θα μεταδίδεται σε three screen: τηλεόραση, Διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία.

Ο στόχος της Πέρσας Τσονάτου είναι να κινηθεί απόλυτα στη WEB 2.0 εποχή. Με τον χρήστη, δηλαδή, να μπορεί να αλληλεπιδράσει με το σίριαλ, να δημιουργήσει, να σχολιάσει, να προτείνει και να οδηγήσει την εξέλιξη. Φιλόδοξο σχέδιο, η πρώτη προσπάθεια σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, με άγνωστο το… αποτέλεσμα.

Η ιστορία ξεκινά τον Οκτώβριο του 2010 με επτά άγνωστα μεταξύ τους άτομα να συναντιούνται τυχαία σε μια πρότυπη κλινική ψυχολογικής υποστήριξης. Θα συνδεθούν μεταξύ τους εξαιτίας μιας δολοφονίας που πραγματοποιείται σε διπλανά γραφεία. Η περιπέτειά τους θα ξεκινήσει από εκείνη τη στιγμή. Ολοι είναι ύποπτοι. Ολοι αναζητούν τον δολοφόνο και το μυστήριο που κρύβεται γύρω από τον αριθμό «επτά» που βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους.

Αυτός είναι ο βασικός κορμός του σεναρίου, αλλά από εκεί και πέρα όλα μπορεί να ανατραπούν. Η διάδραση ξεκινά από τα πρώτα στάδια παραγωγής της σειράς. Επτά βασικοί ήρωες που θα ενσαρκώσουν γνωστοί ηθοποιοί και 12 με 15 ρόλοι-δορυφόροι που η Πέρσα Τσονάτου, η οποία αυτό το διάστημα ασχολείται πάνω από 14 ώρες το 24ωρο με το Διαδίκτυο, θέλει να ερμηνεύσουν νέοι ηθοποιοί ή παιδιά που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί. Γι’ αυτό κι όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να φτιάξει ένα προσωπικό, ερασιτεχνικό βιντεάκι παρουσιάζοντας τον εαυτό του και να το ανεβάσει στο προφίλ που διαθέτει η σειρά στο Facebook.

Οι χρήστες του Διαδικτύου θα τα δουν και θα ψηφίσουν αυτούς που θέλουν να πρωταγωνιστήσουν. Ρόλο βέβαια εδώ έχει και ο σκηνοθέτης της σειράς, που θα είναι ο Σπύρος Μιχαλόπουλος (έχει συνυπογράψει σειρές όπως «Βέρα στο δεξί», «Πολυκατοικία» κ.ά.). Κι επειδή οι… κυβερνοπολίτες με τα σχόλια, τις παρατηρήσεις τους στο Διαδίκτυο και τα sms τους θα οδηγούν τις εξελίξεις της σειράς απομακρύνοντας σταδιακά κάποιους από τους ρόλους-δορυφόρους που δεν θέλουν, όποιος μείνει στο τέλος θα πάρει υποτροφία για δραματική σχολή κι ένα χρηματικό έπαθλο.

Οι χρήστες καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς θα έχουν τη δυνατότητα να διαμορφώνουν το σενάριο με δικές τους ιδέες στο Διαδίκτυο. Παράλληλα σχεδιάζεται εκπομπή με μαγνητοσκοπημένα βίντεο των χρηστών, αλλά και παρασκήνιο από τα γυρίσματα της σειράς κ.ά., ενώ θα τρέξει και διαγωνισμός φωτογραφίας με θέμα τον αριθμό «επτά» και θα πραγματοποιηθεί έκθεση, με τα έσοδα να πηγαίνουν σε ένα ίδρυμα για παιδιά.

Σχεδιάζεται επίσης διαδικτυακό παιχνίδι με τη συνεργασία μπλόγκερ, αλλά και συνεχής επαφή των χρηστών με τους επτά ήρωες, καθώς καθένας τους θα έχει το δικό του προφίλ στο Facebook. Ηδη γίνονται συζητήσεις με εταιρεία παραγωγής που έχει συνεργασία με τηλεοπτικό σταθμό εθνικής εμβέλειας, ενώ υπάρχουν προτάσεις από ελληνικό και κυπριακό διαδικτυακό κανάλι. Ο στόχος, πάντως, είναι η προβολή δύο τουλάχιστον επεισοδίων την εβδομάδα διάρκειας-20 λεπτών-, που θα μεταδίδονται και διαδικτυακά, ενώ μικρά τρέιλερ θα μπορούν να βλέπουν όσοι ενδιαφέρονται και στο κινητό τους.

Η αρχή έγινε σε… δύσκολη περίοδο, αλλά η Πέρσα Τσονάτου τονίζει: «Η αλήθεια είναι ότι ξεκινήσαμε την παρουσίαση της ιδέας μας σε μια εποχή “νεκρή” λόγω διακοπών. Αλλά η φύση της ίδιας της ιδέας είναι τέτοια που μας επέβαλλε να κινηθούμε λιγάκι πιο γρήγορα, έτσι ώστε να “στρώσουμε” κάποια πράγματα. Δεν γίνεται να πραγματοποιηθούν όλα την τελευταία στιγμή. Αν και ανεβάσαμε το blog πριν από μία εβδομάδα, ο κόσμος φαίνεται να ενδιαφέρεται πολύ, καθώς έχουμε ήδη πάνω από 12.000 επισκέψεις και περισσότερα από 1.500 μέλη στο Facebook. Επίσης έχουν έρθει δεκάδες προσωπικές ιστορίες, έχουν δημοσιευτεί οι πρώτες ιδέες σεναρίου, έφτασαν ακόμη και οι πρώτες αιτήσεις για casting!».

(Άρθρο του ΣΩΤΗΡΗ ΜΑΝΙΑΤΗ soma@enet.gr – Ελευθεροτυπία)

Η συνέντευξη αντιγράφηκε από το επίσημο blog των ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΩΝ http://eptakleidia.wordpress.com

http://eptakleidia.wordpress.com/2010/08/07/web2serial/

 

 

Και τώρα κάποιους μήνες μετά διαβάζουμε όλοι στα blogs

Αποκλειστικό. ΣΚΑΙ – Three Screen Σειρά
Ανάρτηση από Tv nea © 15 Δεκ 2010 14:50 Πες το σε φίλους

Το 2011 three screen σειρά από το ΣΚΑΙ , το οποίο κάνει την μεγάλη διαφορά και ετοιμάζεται να προβάλει μια νέα σειρά μυστηρίου που θα παίζεται από το κανάλι σε prime time ζώνη, δίνοντας στο κοινό την δυνατότητα να συμμετέχει με ψηφοφορίες και διαγωνισμούς στην εξέλιξη της σειράς μέσα από το web channel του, μέσα από το facebook αλλά και με sms.

Διαβάστε περισσότερα http://tvnea.blogspot.com/2010/12/three-screen.html#ixzz18G3ecUcn

Εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στην νέα και τολμηρή αυτή προσπάθεια
Καλή επιτυχία ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ!
Καλή επιτυχία ΣΚΑΙ!
Θα περιμένουμε στις οθόνες μας με ανυπομονησία!!!

 

I’ll do this last one and I’ll grow me some wine

Είναι παράξενη η θάλασσα το χειμώνα. Σκοτεινή, φουρτουνιασμένη, έρημη. Με πόδια γυμνά να περπατάς στην κρύα άμμο, τα παγωμένα κύματα. Απαλλαγμένη από κάθε τι περιττό. Κουβαδάκια, μπρατσάκια, τσάντες, τσαντάκια και ομπρέλες. Δεν σου χρειάζονται και το ξέρεις. Μόνο ο κρύος αέρας και το φως, που λιγοστεύει όπως οι αντοχές σου.

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Ότι δεν υπάρχει κανείς ή δεν θέλω κανέναν ψάχνω την θάλασσα. Μπορώ να κάνω χιλιόμετρα μέχρι να φτάσω. Όχι σε όποια να ‘ναι. Στην πιο μεγάλη, την πιο έρημη παραλία. Να με χωρέσει, εμένα και όλα όσα δεν μπορώ να πω.

Τελευταία δεν μπορώ να γράψω λέξη αν δεν είμαι συγκεντρωμένη. Κομματιάζονται οι προτάσεις στη σκέψη μου. Και αλλάζω εικόνες. Και πάλι από την αρχή. Πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου να είμαι συγκεντρωμένη για να τα καταφέρω. Αν πιεστώ το ξέρω πως θα τα καταφέρω. Όπως πάντα. Αλλά δεν με νοιάζει. Απλά προσποιούμαι πως με νοιάζει για να μην τρομάζουν οι λίγοι που το καταλαβαίνουν όταν αδιαφορώ να το κρύψω.

Δεν είναι δυσθυμία, δεν είναι προέμμηνο σύνδρομο, είναι κατάθλιψη εν πλήρη συμπτωματολογία. Κάποιοι πρότειναν να ζητήσω βοήθεια. Δεν πιστεύω στην βοήθεια. Πιστεύω ολοένα και σε λιγότερα πράγματα, ιδέες, ανθρώπους. Ο εγκέφαλός μου απλά δουλεύει διαφορετικά από των υπολοίπων ανθρώπων. Κάποιες χημικές ουσίες δεν παράγονται αρκετά και έτσι για μένα είναι ακόμα πιο δύσκολο να ξυπνήσω το πρωί να πάω στη δουλειά και σχεδόν ακατόρθωτο να κοιμηθώ την νύχτα όταν όλοι έχουν παραδοθεί προ πολλού. Δεν κάνω καινούριους φίλους και δεν με νοιάζει αν χαθούν οι παλιοί. Θέλω απλά να είμαι μόνη, σιωπηλή, ασφαλής μέσα στην μοναξιά μου.

Κληρονομικότητα, περιβάλλον, εμπειρίες… έχει σημασία; Για μένα καμιά. Κυκλοφορώ με χάπια και μου προτείνουν και άλλα να με βοηθήσουν, να γίνω πιο λειτουργική. Μα είμαι. Είμαι συνεπής στη δουλειά (αν και έχω περισσότερες μέρες άδειας από τον μέσο εργαζόμενο), πληρώνω λογαριασμούς, φόρους, τέλη κυκλοφορίας, χαμογελώ και προσπαθώ να μιλάω σιγανά…. Αυτό που δεν καταλαβαίνει κανείς είναι ότι προσπαθώ να μιλώ… και πάνω στην πίεση μου φεύγει η ένταση. Δεν με νοιάζει να μιλώ. Αντάλλαξα τα «θέλω» για τις ευκολίες μου. Δεν το μετανιώνω. Δεν θα την έβγαζα καθαρή χωρίς αυτές.

Μ’ αρέσει εδώ μέσα στο μαύρο και τη σιωπή. Χωρίς σχόλια, που πρέπει να απαντήσεις, να φανείς ευγενικός, ευελπιστώντας κάποιος να ξαναπεράσει, να πιπιλήσει το αίμα απ’ τις πληγές σου.

Μου μιλάνε για ψυχανάλυση, για φάρμακα, για χίλια δυο…. Μα εγώ τα έχω δει. «Ι would rather feel pain than nothing at all” Και τον πόνο τον έχω γνωρίσει καλά, καλύτερα από κάθε άλλο συναίσθημα στη ζωή μου. Ο Βιζυηνός λίγο πριν πεθάνει τρελός στο άσυλο έλεγε πως η τρέλα είναι σαν ήλιος, που φωτίζει ξαφνικά  και δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο μυαλό σου. Κάπως έτσι μπορεί να γίνει και ο πόνος, ο φόβος, κάθε τι στη ζωή σου αν το αφήσεις να γιγαντωθεί.

Και είναι κάποιες φορές που πρέπει να επιβιώσεις, που πρέπει να προστατεύσεις αυτούς που αγαπάς. Και θα έκανες τα πάντα. Αλλά αυτά τα «πάντα»…. πάντα αφήνουν σημάδι, βαθύ… πιο βαθύ και από εσένα τον ίδιο.

Τα ξέρω όλα αυτά που λέτε. Αλλά δεν θέλω να τα συζητώ.. και δεν με νοιάζει κιόλας. Ούτε πιστεύω στ’ αλήθεια πως νοιάζει και κανέναν.

Καληνύχτα.

Σ’ αυτούς που προστατεύουμε… ακόμα και από εμάς τους ίδιους

Paulo Coelho’s Blog The Wounded by Love Agreement

GENERAL PROVISIONS:

A] Considering that it’s absolutely correct the saying that states that “all is fair in love and war”;

B] Considering that in war we have the Geneva Convention, adopted in August 22nd of 1864, that determines the fate of the wounded in battlefields whereas there is no agreement that was promulgated until this day that deals with the wounded of love, who are much more populous;

IT IS HEREBY DECLARED THAT:

ART. 1 – All lovers, male or female, are now being notified that love, besides being a blessing, is also something very dangerous, unpredictable and able to cause serious damages. Consequently the one who decides to love has to know that his body and soul are exposed to many types of wounds and will not be able to blame the partner in any moment, since the risk is equal to both.

ART. 2- Once a lost arrow from the bow of Cupid hits a person, that person has to immediately ask the archer to dart another arrow in the opposite direction, so that one will not fall prey to the wound famously known as “non-reciprocal love”. In case Cupid refuses such act, the Agreement here promulgated demands that the wounded immediately retrieves the arrow from his heart and throw it in the bin.

Note:In order to achieve this effect, the wounded has to avoid phone calls, internet messages, flower deliveries, or any other act of seduction, since these acts may achieve short term results, but are inevitably erased by time. The convention declares that the wounded has to quickly seek the company of other people in order to control the obsessive thought “it’s still worth to fight for this person”.

ART. 3 – In case the wound comes from third parties, meaning, the loved one is interested in someone else who was not expected in the pre-established plans, it is hereby expressly forbidden any act of revenge. In this case, it is permitted the profuse use of tears, some punches on the wall or pillow, talks with friends where the wounded can freely insult the ex-partner, allege his complete lack of good-taste, but refraining to lessen the partner’s honor.

NOTE: The agreement determines that art. 2 can also be applied: the wounded may seek the company of other people, preferably in places where the partner does not dwell.

ART. 4 – In case of light wounds, hereby classified as small betrayals, fulminating passions that do not last long, transitory sexual disinterest or dysfunction, one has to quickly and abundantly apply a medicine called Forgiveness. Once this medicine applied, one must never look back and the subject must be completely forgotten, never being mentioned as an argument in eventual fights or moments of wrath.

ART. 5 – In the case of definitive wounds, also called “brake-ups”, the only medicine capable of truly healing one’s heart is Time. It’s pointless and ineffective to find consolation with fortune-tellers (that will always allege that the lost love will return), romantic books (in which the endings are always happy ones), TV soap operas or other similar things. One has to suffer with intensity, completely avoiding the use of drugs, painkillers, prayers. Alcohol is only allowed in moderation, never surpassing more than two glasses of wine per day.

FINAL PROVISION: the wounded of love, contrary to the wounded of armed conflicts, are neither victims nor torturers. They have chosen something that is part of life and therefore they have to face the agony and the ecstasy of their choice.

And for those that were never wounded by love, they will never be able to say: “I lived”. Because they haven’t.

Το κείμενο απήχθη από το blog

http://paulocoelhoblog.com

Βιβλία του μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ

http://paulocoelhoblog.com/pirate-coelho/

Ο Βασιλιάς είναι γυμνός.

Πώς είναι αλήθεια να περπατάς μέσα στον κόσμο σε μια λευκή νύχτα; Στριμωγμένοι ανάμεσα σπασμένο σκοτάδι, καθηλωμένοι σε ουρές, με αυτοκίνητα να περνούν και μυρωδιές από πλανόδιους; Πώς είναι δυνατόν μέσα σε τόσο κόσμο να νοιώθεις μόνος; Και ο Σηκουάνας να τρέχει νωχελικά καθώς νεαροί τραγουδούν στις όχθες του και ο κόσμος στέκεται στα σκαλάκια να ακούσει. Μια στιγμή. Να σταματήσεις. Να ακούσεις. Να νοιώσεις. Να ζήσεις τη δική σου λευκή νύχτα.

Κοιτάζω ένα φύλλο που το παρασέρνει ο αέρας και εκείνο πέφτει σιγά – σιγά στο ποτάμι. Όλα έχουν την θέση τους στην μνήμη, τη ζωή, την καρδιά. Όχι, δεν είναι ο ποταμός Πιέδρα και εσύ δεν είσαι εδώ. Και η καρδιά μου είναι ήδη στην κοίτη του ποταμού.

Τι θα γινόταν αν ο κόσμος σταματούσε και φώναζε «ο Βασιλιάς είναι γυμνός;» Μα ο Βασιλιάς τέτοιες νύχτες δεν είναι γυμνός… απλά διάφανος.

Αυτή τη νύχτα την αγκάλιασα και την πήρα μαζί μου φεύγοντας. Και σηκώνομαι μέρα και νύχτα και πηγαίνω στη δουλειά και εύχομαι να είσαι εκεί. Να σε δω και αν είμαι τυχερή να σ’ αγγίξω. Και το πιο παράξενο από όλα. Εγώ που δεν σταματώ να μιλώ, δεν αρθρώνω λέξη μαζί σου. Οι λέξεις φαντάζουν με βρώμικα, πρόστυχα ρούχα της στιγμής μα εγώ τις αλήθειες μου τις προτιμώ γυμνές… να πέφτουν στα κύματα του Σηκουάνα σε μια λευκή νύχτα.

Θέλω τόσο πολύ να σ’ αγγίξω σαν πρόσωπο και όχι σαν ιδιότητα. Ταμπέλες, στολές, «πρέπει» και αρχές. Προσπαθώ να καταλάβω, να καταπιέσω, να υποκριθώ, να προλάβω να το βάλω στα πόδια… Προσπαθώ δίχως να θέλω… Αφήνομαι να με παρασύρουν ξανά στο τέλος της νύχτας, ανάμεσα στα ψεύτικα φώτα και λέω πως ίσως αύριο να είναι πιο εύκολα. Ίσως αύριο να μην έρθεις στη δουλειά ή ίσως να μην σε δω εγώ. Ίσως να μην μου μιλήσεις. Ίσως να μην με δουν να χαμηλώνω το βλέμμα και να κρύβομαι πίσω από τον καπνό του τσιγάρου.

Και θυμώνω. Θυμώνω με μένα που τόσο καιρό προσπαθώ να μην τρέμω μπροστά σου, που όσα «μη»και να ορθώσω μπροστά σου συνεχίζω να σε θέλω. Θυμώνω με σένα που είναι στιγμές που με κοιτάς και παγώνει ο χρόνος και λέω τώρα με νοιώθει, κάτι υπάρχει εδώ και πυροτεχνήματα φωτίζουν την δική μου λευκή νύχτα. Μα τα πυροτεχνήματα σβήνουν και η δουλειά συνεχίζει. Με παίρνει μαζί της και χάνομαι. Θέλω να σου απλώσω το χέρι και να σου πω «πιάσε με… κράτα με» Και τότε σ’ ακούω να σαρκάζεις κάποιον ή κάτι και αρπάζω γρήγορα τσιγάρο για να μην αρχίσω να σε χτυπάω στο στήθος, να μην σου φωνάξω «σταμάτα! Μη μου το καταστρέφεις! Δεν σε ενοχλώ. Δεν άνοιξα το στόμα μου να σου ζητήσω κάτι. Μη μου το κομματιάζεις. Μη μου το πατάς».

Το ξέρω πως είσαι άνθρωπος. Πως κατεβαίνεις από το βάρθρο σου και είσαι γεμάτος πάθη και αδυναμίες. Όπως όλοι μας. Ειδικά στις διαδρομές μας. Μη με παγώνεις, Μην ξεπέφτεις στα μάτια μου.

Τα φώτα ανάβουν δυνατά τη νύχτα φωτίζοντας επιλεκτικά. Το χέρι μου είναι ακόμα άδειο. Εσύ πέφτεις στη δίνη του χρόνου, στις όχθες του Πιέδρα και εγώ μένω στη θέση μου.
Δεν ξέρω πια τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Τα μόνο που ξέρω είναι πως στο τέλος μένουμε μόνοι. Με τις αρχές μας αν έχουμε. Και αυτές οι αρχές είναι και το τέλος. Χιλιάδες σκέψεις, λέξεις παραταγμένες προελαύνουν με βηματισμό, εν χορδαίς και οργάνοις. Μέχρι τη στιγμή που στεκόμαστε δίπλα-δίπλα και παίζω με τα τσιγάρα και τον αναπτήρα ενώ θέλω να σ’ αγγίξω. Σαν το παιδάκι έξω από το ζαχαροπλαστείο που κολλά τη μούρη του στη βιτρίνα. Αλλά δεν είμαι πια παιδί και έτσι ανάβω τσιγάρο και βυθίζομαι στη σιωπή μέσα στον κόσμο που τρέχει. Θα μπορούσαμε να μην είχαμε βρεθεί. Θα μπορούσαν να ήταν όλα πιο εύκολα. Θα μπορούσε ο Βασιλιάς να ξαναγίνει διάφανος…. Αλλά για την ώρα…. Είναι γυμνός. Δίχως καν μια ιστορία να σκεπάσει τη γύμνια του….

“ΟΧΙ”

Και αν…. αν αλλάζαμε τα όχι μας; Μόνο για λίγο.. Να ‘σπάγαν, να λυγίζαν στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης ευτυχίας. Ούτως ή άλλως στιγμές είναι μόνο και πάντα μοναχικές. Σ’ έναν κόσμο που κόλασή μας είναι οι άλλοι ο παράδεισος είναι μια μικρή σιωπή με ένα τσιγάρο στο χέρι και μια θλίψη στο βλέμμα.

Χρόνια τώρα νομίζω ότι αυτή η «γιορτή» με σαρκάζει, μου κλείνει πονηρά το μάτι και τρέχει στη λιακάδα γελώντας ενώ εγώ μουλιάζω στη βροχή με τα πόδια κολλημένα στις λάσπες. 28 Οκτωβρίου. Η θεσμοθετημένη γιορτή της χυλόπιτας. Αρχικά. Μοιραστήκαμε τρομερές επετείους, δεν τολμώ να παραπονεθώ. Και άρχισα να μεγαλώνω και τα όχι άρχισαν να γίνονται δικά μου. Θα ‘πρεπε να νοιώθω καλύτερα. Ίσως και να νοιώθω τούτο το ξημέρωμα με τη μπύρα στο χέρι…

Δεν ξέρω… Αλλά είναι στιγμές που θα ‘θελα να λυγίζαν τα όχι… να υποκλιθούν στον έρωτα… πριν επιστρέψουν στην μοναξιά τους.

It’s a little bit funny…

Ακόμα 1 blog για να παλέψω τη σιωπή μου. Μέρες και νύχτες περπατώ εκεί έξω αλλά και στις εδώ γειτονιές φλυαρώντας όσο δεν με γνωρίζουν. Όσο ο χρόνος περνά και με μαθαίνουν, τρομάζω, το βάζω στα πόδια. Με πνίγει η προσμονή τους. Φτιάχνουν μια εικόνα, όμορφη ή άσχημη δεν έχει σημασία, και με τραβάνε, με τεντώνουν, με στραβοκοιτάνε προσπαθώντας να με ταιριάξουν. Είναι σαν να στέκομαι στην άκρη του γκρεμού. Γυρίζω για μια στιγμή. Τους κοιτώ. Και μετά πέφτω… βουλιάζω… σε μια σκοτεινή σιωπή και χάνομαι, το ίδιο απλά και αδιάφορα όπως εμφανίστηκα, χωρίς να μπορεί κανείς να θυμηθεί το πότε χάθηκα, όπως δεν μπορεί να θυμηθεί το πότε εμφανίστηκα.

Δεν τους μπορώ τους ανθρώπους. Η αγοραφοβία μου μεγαλώνει καθώς στριμώχνομαι ανάμεσά τους σε ασανσέρ, σε πεζοδρόμια, σε φανάρια και διαβάσεις. Αποφεύγω πια να κοιτάζω τους άλλους στα μάτια, ψάχνω δικαιολογίες για να αναβάλω τα πάντα, κλείνω τα τηλέφωνα και βλέπω τους φίλους να απομακρύνονται, να χάνονται. Με κουράζει το να φοβάμαι τι θα τους πω, αν έχουν διάθεση και τι να ακούσουν, τα πρέπει και τα μη. Να μου υπαγορεύουν σκέψεις και πράξεις για το καλό μου. Έτσι, τους αφήνω ένα άδειο πουκάμισο και φεύγω ξανά.

Είναι παράξενο αλλά εγώ που δεν αντέχω τους ανθρώπους σε 2 μέρη μόνο νοιώθω καλά…. Ανάμεσα σε βιβλιοθήκες γεμάτες βιβλία και ανάμεσα σε blogs με τις σκέψεις των ανθρώπων. Δεν με νοιάζει να σχολιάζω, δεν με νοιάζει να κάνω φίλους ούτε οι επισκεψιμότητες αλλά νοιώθω καλά… όταν πέφτω σε ένα καλό κείμενο… σε κάποια σκέψη που ήταν τίμια με τον εαυτό της για μια χρονική στιγμή που πάγωσε και τώρα ταξιδεύει στο χρόνο. Έτσι μας σκέφτομαι και τους ανθρώπους, σαν στιγμές… που ταξιδεύουν στον χρόνο. Γυμνές. Μόνες.

Και μου λείπουν τόσα πράγματα… Προφανώς όχι χρήματα για να έχω την πολυτέλεια να φλυαρώ εδώ… Ούτε αγάπη… Θα το πίστευες αν σου ‘λεγα πως μου λείπει η τέχνη, ο πολιτισμό, η καλλιέργεια των ανθρώπων; Σαν να μην νοιάζεται κανένας, σαν να χορτάσαμε χοληστερίνη και όμοια με βόες χωνεύουμε νωχελικά την ύπαρξή μας. Μέρες τώρα γυρίζω νευρικά και προσπαθώ να ανακαλύψω κάποιον της γενιάς μου που να πρόσφερε κάτι, να άλλαξε κάτι στην τέχνη, να έσωσε μια ψυχή… έστω τη δική του μέσω αυτής. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν. Στοίβες πρόχειρες βιβλίων.

Τα βιβλία είναι ένα προσωπικό φετίχ χρόνων. Μεγαλώνουμε μαζί και όχι μόνο σε διαστάσεις και αντίτοιμο. Παρ’ όλα αυτά τα τελευταία χρόνια αγοράζω βιβλία, που δεν διαβάζω ποτέ. Απλά τα αφήνω στην άκρη με μια παράταιρη πνευματική ανορεξία. Δεν μου λένε τίποτα… Ούτε καν σαν ιστορίες μυθοπλασίας. Και τα βιβλία στοιβάζονται και οι βιβλιοθήκες επεκτείνονται στα δωμάτια, από τα δωμάτια στους ξενώνες, στους διαδρόμους μέσα και έξω από τα διαμερίσματα. Όμοια με περικοκλάδες αγκαλιάζουν ασφυκτικά τα διαμερίσματα που με φιλοξενούν. Νομίζω πως προσπαθούν να μ’ αρπάξουν, για αυτό τα ταΐζω με νέα βιβλία, καταχωνιάζοντας τις λέξεις μου στα σκοτεινά.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι καλλιτέχνες του δρόμου… χορευτές flamenco στους δρόμους της Ισπανίες, ζωγράφους να σκιτσάρουν στους διαδρόμους του Λούβρου, μουσικούς στις υπόγειες διαδρομές του μετρό στο Παρίσι. Μια ανάσα καυτή στο σβέρκο μου. Πού πήγαν οι δικοί μου καλλιτέχνες; Πού; Σε μια γειτονιά όπου η κορύφωση της καλλιτεχνικής δραστηριότητας είναι το δελτίο τύπου τα ρητορικά ερωτήματα του τύπου αυτού… μοιάζουν μάλλον με τραγικές ειρωνείες.

Κάποτε νόμιζα ότι θα μπορούσα να γράψω εγώ κάτι που να ‘χει σημασία. Τα χρόνια πέρασαν δίχως ποτέ να προσπαθήσω να γράψω κάτι. Ευκολίες και τσιτάτα παραταγμένα γεμάτα ηδυπάθεια έβαλαν την ταφόπλακα σε κάτι που θα μπορούσα με θράσος να αποκαλέσω «ταλέντο». Μα δεν μου λείπει το δικό μου «ταλέντο». Μου λείπει η αλήθεια, η ψυχή, το αληθινό ταλέντο των άλλων. Μα δεν το βρίσκω. Ζητάω πολλά… Κυνηγάω ασυναίσθητα τους ταλαντούχους ανθρώπους και γίνομαι ό,τι σιχαίνομαι… «Κάνε τούτο… Το άλλο» Μέχρι που έρχεται κουρασμένη η φωνή μου στ’ αυτιά μου… και τότε το βάζω στα πόδια…. Είμαι και εγώ σαν αυτούς…. Ένα άδειο πουκάμισο….

Η τέχνη θα σώσει τους ανθρώπους… Σαν πολυκαιρισμένο χαρτί πεταμένο στο δρόμο.
Είναι κάτι νύχτες σαν και αυτή που νοιώθω σαν πολυκαιρισμένο χαρτί πεταμένο στο δρόμο… ανάμεσα στα σκυλιά που κλαίνε στη νύχτα και με κοιτούν…. Και τότε συνειδητοποιώ ότι εγώ με πέταξα εκεί….

Icicle (Tori Amos, Paris, 2009)